Home / Arts and Culture / Een museum voor als het regent

Een museum voor als het regent

Elke keer dat het regent ben ik blij, ook al heb ik negen van de tien keer mijn paraplu niet bij me en moet ik vlak langs de muren lopen, met een vastberaden blik zodat de mensen die hetzelfde doen als ik, maar in tegengestelde richting, mij de weg vrijlaten. Het werkt overigens bijna nooit. Een beetje regen op mijn kleren heb ik er echter graag voor over om de stad iets schoner te zien, en een iets gezondere lucht in te ademen.

De parapluverkopers zijn uiteraard veel bedachtzamer dan ik en verschijnen uit het niets om onze nalatigheid te compenseren. Ze staan bij de uitgangen van de metrostations, in de treinstations en op de straathoeken met hun identieke assortiment: vouwbare paraplu’s in alle mogelijke kleuren, allemaal op dezelfde plaats geproduceerd en allemaal voor dezelfde prijs te koop.

De parapluverkopers maken zo gretig van dit moment gebruik, dat ze hun waren zelfs aanbieden aan mensen die schuilen onder half-stukke paraplu’s, mogelijk ‘geleend’ van kantoorgenoten die ze zelf waarschijnlijk niet lang geleden bij een van deze verkopers hebben gekocht, en ze daarna op kantoor vergeten zijn. Deze paraplu’s geven een goed beeld van de maatschappij waarin wij leven: het hoeft maar een beetje hard te regenen, een windvlaagje en HOP! de paraplu waait binnenstebuiten, en is daarna nooit meer de oude. Veel te duur om ze naar een paraplumaker te brengen…

In het verleden was de paraplu een elegante accessoire. Ze werden met de hand vervaardigd, en waren soms echte kunstwerken. In de oudheid had de paraplu zelfs een bijna mitologische rol.

De paraplu heeft inderdaad een lange reis achter de rug in zijn ontwikkeling tot alledaags, op de lopende band geproduceerd gebruiksvoorwerp. China, Egypte, India en Japan claimen allemaal de primeur voor dit object dat in eerste instantie als heilig werd beschouwd. Pas later zijn de rijkste families het langzaamaan als luxe accessoire gaan gebruiken. In de middeleeuwen is de paraplu uit het oog verloren, behalve in de iconografie waar pausen ermee pronken en het als liturgisch voorwerp wordt gebruikt.
Het is wel grappig om te weten dat er tijdens de renaissance “toernooiparaplu’s” bestonden, die de knechten van de ridders gebruikten om hun heren te beschermen terwijl deze, in vol harnas, te paard vertrokken om aan een toernooi deel te nemen. Een beetje zoals tegenwoordig met Valentino Rossi & Company gebeurt.
Paraplumaker uit Gignese (Archief van het Paraplu en Parasol Museum)

Goed, voor degenen die, net als ik, gefascineerd zijn door de geschiedenis van alledaagse voorwerpen, is het goed om te weten dat er in Gignese, dichtbij Verbania, een Paraplu en Parasol Museum is.
Als u een uitstapje naar het Lago Maggiore op het programma heeft staan, is dit museum echt een bezoek waard. Helaas is het alleen van 1 April tot 30 September geopend. Jammer.

Het museum is in een vreemd gebouw gehuisvest waarvan de plattegrond de vorm heeft van drie naast elkaar liggende paraplu’s. In de zalen wordt de geschiedenis van de paraplu verteld, maar vooral ook van de paraplumakers uit dit gebied die vanaf rond 1700 een talrijke en zeer actieve groep vormden, ook al waren ze niet volledig geintegreerd in de plaatselijke bevolking. Een verhaal van armoede en moed, erg fascinerend.
Er worden ook antieke paraplu’s tentoongesteld, met hun bekledingen en handvaten, evenals gereedschap en foto’s uit die tijd. Een bord toont het tarusc, een daadwerkelijke taal die door ambachtslieden onderling werd gesproken, en waarover u hier iets kunt lezen.

Comments