Het Comacina eiland

Deze lange koude winter nodigt uit om de zondagen in huis door te brengen. Het maximum wat ik kan doen is met vrienden afspreken voor een pizza of de bioscoop (de laatste tijd houd ik het liever op de bioscoop, dat kost minder en je wordt er niet dik van).
Om het ritme van deze huiselijke dagen een beetje te doorbreken (en na alle films die mijn interesse hadden opgewekt in de bioscoop te hebben gezien), heb ik vorige week zondag besloten de grote stap te zetten, ofwel naar buiten te gaan. Om wat moed te verzamelen bel ik mijn vriendin Chiara en vraag ik haar of ze zin heeft om met me mee te gaan naar Feltrinelli (een boekenwinkel). Met het idee mijn voorstel iets avontuurlijker te maken, voeg ik er aan toe dat er ook nog wel een warme chocolademelk met slagroom in zou kunnen zitten.

Het Comacina eiland - Foto van Illyfoto

Maar Chiara verbaast me en zegt dat zij al een uitstapje naar het Comacina eiland gepland heeft staan, samen met Filippo. Oh… nog steeds die Filippo!

Het bestaat toch niet dat die jongen het nog niet opgegeven heeft, zeg ik haar. Chiara lacht en zegt dat zij degene is die het op heeft gegeven, al meer dan een maand geleden! Dit nieuws maakt duidelijk dat dit voor mij echt een nefaste winter is geweest: niet alleen ben ik het huis niet uit geweest, maar ik heb ook mijn vriendschappen verwaarloosd en ben niet eens op de hoogte van hun nieuwe liefdesaffaires!!!

Chiara vraagt of ik met hen meewil, maar dat lijkt me niet zo’n goed idee, ik zou me niet echt op mijn gemak voelen. Zij dringt nog even aan en voegt eraan toe dat ze zowiezo niet alleen zullen zijn, omdat ook Federica en Sofia meegaan. Ja, die spreek ik ook al een tijdje niet…

Ok, zeg ik Chiara, je hebt mij overtuigd, ik ga mee naar het Comacina eiland… maar waar ligt dat? Waaat, zegt zij, weet je dat niet? Dat is het enige eiland in het Comomeer, heb je daar nog nooit van gehoord? Uh.., nee.., nooit, antwoord ik.

We komen met de veerboot, uiteraard, bij het eiland aan, vanaf de aanlegsteiger van Sala Comacina (zie kaart). De dag is licht en zonnig en het eiland is een echte verrassing, zo klein en zo schattig. Ik vul mijn ogen kijkende naar de kleine baai vol met olijfbomen en stel me voor hoe het er hier tijdens de zomermaanden uit moet zien.
We slaan gelijk het pad naar links in, viale del poeta heet het pad. Het is twee kilometer lang, genoeg om het eiland en diens verborgen schatten te ontdekken.

Viale del poeta - Foto van Thesportpaige

Filippo vertelt ons dat als je het pad naar rechts neemt, je bij een hele romantische en rustige herberg komt, en met een knipoog naar Chiara voegt hij toe dat ze wel even wat informatie kunnen vragen en er misschien een keer een weekend terug kunnen komen. Het heet, heel toevallig, Locanda dell’isola Comacina.
De echte hoofdrol op het eiland is voor de historische en archeologische overblijfselen weggelegd, zeer talrijk voor zo’n klein eiland. Langs de route signaleren verschillende borden ons de nabijheid van van deze restanten. Zonder de borden zouden wij ze niet allemaal opgemerkt hebben.

Het eiland is sinds 1169 onbewoond, toen het hevig aangevallen is door de stad Como om machts-redenen die ik niet verder heb uitgediept. Sinds die tijd is het het toneel van archeologische opgravingen en is het nooit echt weer hersteld.

Er zijn wel een aantal woningen die dateren uit de jaren dertig van de afgelopen eeuw, toen het eiland een soort resort voor kunstenaars moest worden en er drie studio-huizen gebouwd zijn. Het project is uiteindelijk nooit gerealiseerd, maar de huizen zijn gebleven en vallen onder de meest representatieve exemplaren van de formele rationalistische architectuur.
Tegenwoordig verkeren de villa’s in een duidelijke staat van verval en dit is werkelijk een schande en een zonde die in Italië vaak begaan wordt.

Al deze dingen worden mij door Filippo verteld, terwijl Chiara hem met adorerende ogen aankijkt en opeens begrijp ik waarom zij zich uiteindelijk aan zijn determinatie gewonnen heeft gegeven en ik ben er blij om.
Hoe dan ook, behalve de architectonische en archeologische schoonheden, is het mooiste aan het Comacina eiland het uitzicht dat je daar geniet en de absolute stilte (behalve de gekwek van Federica en Sofia die, volledig onontvankelijk voor de charme van het eiland, de hele tijd ononderbroken hebben gesproken over wat ze tijdens de laatste uitverkoop allemaal gekocht hebben en over hun pilates lessen waar ze steeds niet naar toe kunnen omdat ze teveel moeten werken).

Behalve hen was het enige andere negatieve punt van dit uitje de ontdekking dat de Herberg van het eiland tijdens de wintermaanden gesloten is (van 1 November tot 1 Maart). Jammer want ik was echt nieuwsgierig. Filippo beweert dat de keuken daar eenvoudig is, maar erg lekker. Het schijnt dat het menu sinds 1947 nooit veranderd is, en dat aan het einde van de maaltijd, als het tijd is voor de koffie, de eigenaar van de herberg onder het luiden van een bel de eetzaal binnenkomt, brandy in een pannetje laat branden, en vervolgens, terwijl hij het verhaal van het eiland vertelt, suiker en koffie aan de brandy toevoegt en deze vervolgens in kopjes serveert.
Ja, ik zal er echt eens terug moeten komen! 

Nuttige links:
La Locanda dell’isola Comacina