Literair Lario

In een literaire stemming gaan we op zoek naar Manzonische plaatsen is het gebied rondom het Leccomeer, een harmonisch geheel van bergen. Er is voor elk wat wils, en als we een ogenblik still blijven staan om de omgeving te bewonderen, loopt er een rilling langs onze rug. Geronde bergspitsen, rotsachtige heuvels, smaragdengroene aan de berghelling vastgeklampte bossen, door de wind geërodeerde stenen, en loodrechte rotswanden die bergspleten, dallen en kolkende ijskoude watervallen verbergen. En als een rivier die zich een weg door de rots heeft gebaand, ontvouwt de Lecco tak van het Lario kalm zijn wateren.

Bergen, meer en dichtkunst. Aan de voet van dit stenen theater waakt de stad Lecco bijna alsof het een surreëele ruimte moet beschermen. Vóór de Adda gelegen, bewaakt het de toegang tot een nog intacte tempel, vol geheime schuilplaatsen, zoals Varenna, waar veel Milanesen zodra het kan, zoals in het weekend, hun toevlucht zoeken, bijvoorbeeld op van die koude, maar zonnige winterdagen. Hier worden degenen die niet meer gewend zijn om de horizon te zien weer gedwongen tot geduldig nadenken.

Tenmidden van de steegjes, gekleurde straten en mooie kerken; tegenover de punt waar de twee takken van het meer bijeen komen. Zonder twijfel kunt u hier datgene vinden dat, door het ritme van het alledaagse leven, al een tijd geleden verloren is gegaan. Zo lijkt deze portier aan de deur van het Lario degenen die de weg langs het meer inslaan er voor te willen waarschuwen dat als u de stad eenmaal voorbij bent, alles anders wordt. Dat u zich dan niet meer hoeft te haasten, dat u om zich heen moet kijken, dat u niet hoeft te schreeuwen, en dat u, zodra het kan, de auto moet laten voor wat het is, even stil moet gaan staan en op moet letten.

Zonsondergangen in Lecco

Net als vroeger. Wie weet of Lecco nog lijkt op de oude burchtstad waar de Milanese dichter het in zijn Promessi Sposi (De Verloofden) over had? Het is duidelijk dat het nu tot een echte stad is uitgegroeid. En toch zijn de rust en de leefbaarheid nog gelijk aan die van een klein dorp. Op de twee voornaamste pleinen vindt het stadsleven plaats: Piazza XX Settembre, waar al sinds jaar en dag de markt wordt gehouden, omlijst door de grootse zuilengalerij waar de middeleeuwse toren Torre Viscontea op uitkijkt, en Piazza Cermenati, open naar het meer toe, en dat via een grote trap direct toegang verleent tot de Dom van San Nicolò. Het centrum, op korte afstand van de Dom, biedt de mogelijkheid aangename wandelingen te maken. De elegante straten en lange steegjes bieden plaats aan winkeltjes en ambachtelijke werkplaatsen. En zo komt u bij het achtiende eeuwse paleis Palazzo Belgiojoso.

Romantische wegen. Langs het meer, in de bocht tegenover de westoever van het Lario, ligt het oevergebied der olijfbomen: en daar gaan we verder met de verkenning van deze met dorpjes bespikkelde oever. Onno, Limonta, en tot aan Bellagio. En wellicht vinden we hier en daar ook mooie strandjes waar we op een warme zomerdag een duik kunnen nemen. De route die de bergen van de Lariaanse Driehoek beklimt en langs het schitterende uitzichtspunt, het Sanctuarium van de Madonna van Ghisallo komt, is bijzonder bekorend en welbekend onder de wielrenners. Hiervandaan reikt uw blik tot aan de tegenoverliggende oever, tot aan de Grigne, Lecco en de Resegone die ruig en kartelig is en bij zonsondergang intens rood wordt. 
Maar daarvóór nog, alsof het wakende oog van Lecco niet genoeg is, houdt Pescarenico de wacht, bijna alsof het het stromende water wil indammen, te waardevol om weg te laten vloeien. En, net als in de versregels van de dichter, veranderen de dobberende golven daar in een directe stroom, de Adda, die een deel van de magie met zich meesleept, en elders, in de vlakte, weer wegschenkt.
(Zonsondergangen in Lecco)