Montisola zet aan het denken

Op het tijdstip dat de lichten aangaan, kunt u daar onderaan in het donkere kalme water de woningen onderscheiden. Dat is de gemeente Peschiera Maraglio, op Montisola, waar het op herfstavonden mistig is, maar waar alles schijnt, tussen de twee kleine kerkjes van San Paolo en Loreto, in het hart van het Iseomeer.

Montisola

Reizigers die langs Sulzano rijden blijven vaak even staan kijken naar de lichtjes op de berg in het meer, en gaan dan gissen: ze kijken waar de ramen dichter op elkaar liggen, tussen de slecht belichte straatjes en naar het nevelige schijnsel dat langzaam in de velden en in het kastanjebos verdwijnt.
Op een van die winterse dagen waarin de lauwwarme lucht heimwee naar de zomer opwekt, kan een kleine uitstap naar het meer net zijn wat je nodig hebt. Jezelf verwennen met een kop koffie in de zon is een verdiend geschenk, vooral na een lange koude week.

En daar zit ik nu ook: koffie op, een mooie zaterdag, laat in de middag, met uitzicht op Montisola, allerlei gedachten op te halen. Het wordt avond, de boot wacht.

Ze zeggen dat het een eiland is dat je in zijn geheel moet ontdekken. Te voet, met de fiets of met kleine busjes kunt u er schitterende uitzichten vinden en karakteristieke stadjes vol artistische en historische juwelen.
Tenmidden van de wateren van het kalme Iseomeer, kijkt Montisola met zijn groenere kant richting Bergamo en keert het zijn steilere kant, gedomineerd door het Sanctuarium van de Madonna van de Ceriola richting Brescia. Halverwege de heuvel bewaken oleanders, agaves en mimosas, getuigen van het gematigde rivieraachtige klimaat, kleine groepjes oude huizen, zoals Masse en Olzano, met schattige pleintjes en prachtige galerijen. En tussen de bebouwde velden en de bosjes kastanjebomen loopt de prachtige met kinderkoppen geplaveide trap die vanaf Carzano naar de zestiende eeuwse huisjes van Novale leidt, met hun stenen muren en arcades. 

TramMontIsola

Maar dit is nog niet alles: De kerk met de barokse binnenkant is genoemd naar San Giovanni, in dit geval niet “de Doper” maar “van de Sardine”, omdat op de dag van deze heilige, 24 Juni, het visseizoen van deze heerlijke vissoort aanvangt. Menzino en de burcht Martinengo. Het middeleeuwse dorpje Siviano met zijn hele nauwe steegjes, dat uitkijkt over het meer met een pittoreske hoek naast de prachtige zestiende eeuwse villa gebouwd in opdracht van de Fenaroli familie. De romantische wandeling der olijfbomen, tussen Peschiera en het haventje van Sensole in de schaduw van de oleanders, waar ook George Sande een liefhebber van was. Weggetjes, paadjes en kleine straatjes die zich een weg banen richting het meer en omhoog lopen richting Cure, het hoogste stadje, vlak onder de top, met zijn oude huizen en houten balkons. En uiteindelijk het schitterende uitzicht vanaf Senzano, zo ver als het oog reikt, voorbij de Veenderij van Sebino.

Wie weet zit er daarboven ook iemand te kijken naar de lichten in de dorpen aan de andere kant van het water. Wie weet is er iemand is die aarzelt om de terugvaart te aanvaarden? Wie weet is er iemand die liever nog even blijft, omdat hij niet weet wanneer hij weer terug zal kunnen komen?